Miejsce i czas wykonania zobowiązania powinna określać umowa. Może się jednak zdarzyć, że strony pominą to ustalenie. Jeżeli ustaleń takich nie ma, a miejsce i czas wykonania zobowiązania nie wynikają z charakteru świadczenia, kodeks cywilny przewiduje następujące rozwiązanie. Spełnienie świadczenia niepieniężnego powinno nastąpić w zasadzie w miejscu zamieszkania (siedzibie) dłużnika. Jeżeli natomiast  świadczenie polega na zapłaceniu sumy pieniężnej, dłużnik powinien je spełnić w miejscu zamieszkania (siedzibie) wierzyciela. Zobowiązanie powinno być spełnione (jeżeli nic innego nie wynika z umowy) niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela.
Dłużnik powinien wykonać zobowiązanie w sposób realny — zgodnie z jego treścią, toteż nie może on bez zgody wierzyciela zwolnić się z zobowiązania, np. przez zapłatę kary umownej, choćby została zastrzeżona w umowie.