Prawo zobowiązań jest działem prawa cywilnego obejmującym zespół norm prawnych regulujących formy wymiany dóbr i usług. Reguluje ono stosunki obrotu majątkowego, zarówno między osobami fizycznymi, jak i osobami prawnymi, i to zarówno w zakresie obrotu profesjonalnego (zawodowego), jak i nieprofesjonalnego.
Stosunki regulowane normami prawa zobowiązaniowego to przede wszystkim stosunki wynikające z umów. Normy prawa zobowiązań regulują także stosunki powstające z innych zdarzeń, takich jak wyrządzenie szkody czynem niedozwolonym, bezpodstawne wzbogacenie itp. Regulują więc również stosunki z zakresu ochrony dóbr majątkowych (niekiedy również niemajątkowych).
Prawa podmiotowe wynikające ze stosunków zobowiązaniowych mają charakter praw podmiotowych względnych. Jak już mówiono, prawa takie są skuteczne (w odróżnieniu od praw rzeczowych) nie wobec całego otoczenia uprawnionego, lecz jedynie w stosunku do oznaczonej osoby lub grupy osób. W stosunku zobowiązaniowym podmiot prawa może więc żądać określonego zachowania się jedynie od konkretnej osoby, na której ciąży obowiązek takiego zachowania (np. dający pożyczkę może żądać jej zwrotu tylko od biorącego pożyczkę).
Podstawowe normy z zakresu prawa zobowiązań zawarte są w księdze III kodeksu cywilnego, zatytułowanej „Zobowiązania”. Całość księgi III podzielona jest na 37 tytułów, z których 10 poświęconych jest unormowaniom zagadnień wspólnych dla stosunków zobowiązaniowych. Te unormowania określa się mianem części ogólnej prawa zobowiązań (nie mylić z częścią ogólną prawa cywilnego). Pozostałe 27 tytułów poświęconych jest niemal wyłącznie unormowaniom poszczególnych typów umów (sprzedaży, zlecenia, najmu itp.). Tę część unormowań określa się mianem części szczegółowej prawa zobowiązań.
Umowy regulowane w k.c. (i innych aktach prawnych) są umowami nazwanymi. Są to umowy najczęściej występujące w obrocie. Strony mogą jednak zawierać również umowy nie uregulowane w kodeksie cywilnym ani w innych aktach, byle nie były one sprzeczne z prawem lub z zasadami współżycia społecznego. Takie umowy określa się mianem umów nienazwanych. Do umów nienazwanych zalicza się na przykład coraz szerzej zawieraną umowę leasingu. Niekiedy umowy takie mogą mieć cechy mieszane kilku umów nazwanych. Dopuszczalność zawierania takich umów wynika z podstawowej zasady prawa zobowiązań, jaką jest zasada swobody umów. Ponadto wynika ona z faktu, że stosunek powstający z umowy wiąże tylko strony zawierające umowę, nie stwarza natomiast obowiązków dla innych osób.