Każda jednostka pieniężna ma określoną wartość nominalną, wartość nabywcza pieniądza może natomiast ulegać zmianom (np. wskutek inflacji). Prawo nasze formułuje zasadę nominalizmu jako ogólną zasadę w odniesieniu do świadczeń pieniężnych. W myśl tej zasady spełnienie świadczenia następuje przez zapłatę sumy nominalnej. Od zasady tej k.c. przewiduje jednak wyjątki. W razie bowiem istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania, sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, zmienić wysokość lub sposób spełnienia świadczenia pieniężnego. Jeżeli więc siła nabywcza pieniądza drastycznie spadła, sąd może zasądzić na rzecz wierzyciela zapłatę sumy wyższej. Strony mogą także w umowie zastrzec, że wysokość świadczenia pieniężnego zostanie ustalona według innego niż pieniądz miernika wartości, np. strony ustalają, że dłużnik będzie świadczył równowartość tony cukru zamiast określonej sumy pieniędzy. Tak zawarta umowa chronić może wierzyciela przed spadkiem siły nabywczej pieniądza.